Yes, we hebben het overleefd! Iets wat vele van jullie in Nederland geloof ik in twijfel trokken aangezien niet veel mensen (lees: mannen!) blijkbaar geen vertrouwen hebben in vrouwen op een motorbike. Vlak voordat we vertrokken met onze backpackjes op onze rug kwam er een man van het guesthouse naar ons toe met de vraag of hij misschien mee moest gaan om ons in de gaten te houden. Pff natuurlijk niet dude, wat denk je zelf? Je kunt wel weer zien hoeveel vertrouwen Laosineese mannen in westerse vrouwen hebben!

Op dag 1 zijn we dus vertrokken, alle 3 in het begin nog een beetje onwennig op de motorbike maar naarmate de dag voorderde croste we erop los en reden we met een goed tempo door! Onderweg nog een aantal prachtige grotten bekeken. Waar we ook een monnik vonden die Frans sprak, iets wat je niet van hem zou verwachten. Maar wel heel erg leuk! Onderweg zwaaiden iedereen vrolijk naar ons, vooral de super schattige kindjes begonnen er ook bij te schreeuwen en riepen telkens 'saibadee' (hallo) naar ons. De rit was echt prachtig, we zijn door de mooiste landschappen gereden. Heel afwisselend van bergen, mooie groenen bossen tot lege vlaktes met bomen die onderwater stonden en van boven waren afgebrand. Het klinkt heel mistroostig maar het was echt super vet en toch op een bepaalde manier heel mooi.

De tweede dag had het 's nachts geregend en ook in de ochtend begon het weer te regenen. Toch zijn we op pad gegaan, uitgerust met super sexy poncho's, ze hadden ons al gewaarschuwd dat de weg slecht zou zijn. Maar zo slecht hadden we niet verwacht.. Door die regen waren er grote modderpoelen onstaan waar we doorheen moesten. Wat een ramp was dat maar achteraf toch wel heel erg vet dat we het hebben overleefd zonder te vallen! De weg daarna bestond uit zand, stenen, kleine afgebrokkelde stukken weg en takken. Echt een hel en onze arme billetjes hadden er niet heel veel plezier meer in na een paar uur. Vooral niet omdat ik heel enthousiast over die weggetjes crosten om het tempo een beetje te verhogen. Want met het voorzichtige tempo van daarvoor zouden we het niet halen voordat het donker was naar het volgende dorpje. Doordat crossen werd het nog vetter en we kregen er echt lol in om zo hard mogelijk over die verschrikkelijke weggetjes te racen.

De derde dag kwamen we er in de ochtend al achter dat we eigenlijk helemaal niet genoeg geld meer hadden om die avond een homestay bij Lao people te doen. Onze pinpassen deden het niet in dat dorp waar we waren en dus hadden we een groot probleem. Overal zijn we naar geld gaan zoeken, ik had nog thaise Baht die we hebben omgewisseld maar zelfs toen hadden we nog niet genoeg. Ik vond uiteindelijk nog geld in mijn zakken en na super enthousiast dat gillend gevierd te hebben midden in een bank waar alle mensen ons kei hard uitlachten en raar aankeken zijn we verder gereden naar een dorpje waar we wat geld konden lenen voor de homestay van een Amerikaan. Die avond kwamen we na de mooiste rit uit mijn hele leven door de meest indrukwekkende natuur die ik ooit heb gezien aan in een piep klein mooi dorpje. Na wat rond gevraagd te hebben konden we bij mensen thuis slapen, een super lieve familie met maar liefst 4 geraties in een huis. De vrouw des huizes maakte ons op hele suptiele wijze duidelijk dat we onze kleren uit moesten trekken, we kregen een speciale wasdoek om en ze begon koud water over ons heen te gooien om ons te wassen. We konden geen een woord met haar communiceren maar met z'n 3e hadden we echt de grootste lol om hoe het er daar aan toe ging. Na onze traditionele wasbeurt kregen we echt Laosiaans eten van hun, een slaapplek en in de ochtend weer ontbijt. Ze verstonden geen woord van wat we zeiden maar met gebaren kom je een heel eind en zijn toch vrij veel van hun te weten gekomen. 'S nachts was het echt eng om in hun woonkamer te liggen zonder deur of ramen. De grootste insecten kwamen binnen en we hoorden de raarste geluiden.

De vierde en laatste dag zijn we grotten gaan bekijken en daarmee ons laatste geld uitgegeven. We hadden nog genoeg geld om één keer te tanken en godzijdank kwamen we de Amerikaan weer tegen waar we nog wat geld van mochten lenen. Toen konden we ook gelukkig wat water kopen voor onderweg en hebben het daar heel de dag mee moeten doen. Tegen de avond kwamen we zonder geld, chagrijnig van de honger en de lange rit eindelijk weer aan in Thakhek om er vervolgens achter te komen dat onze pinpassen het ook daar niet deden. Gelukkig konden we op rekening eten bestellen in het guesthouse en gingen onze pinpassen weer werken na een paar uur. Met een paar miljoen Kip op zak konden we eigenlijk weg uit dat gehucht en hebben de eerste de beste (lokale) bus naar the 4000 islands genomen. Van het ene avontuur in het andere want die bus is al een heel verhaal opzich. 10u 's nacht in zo'n bus met kei harde karaoke muziek op de achtergrond, nog harder dan er in de gemiddelde kroeg in Nederland wordt gedraaid. Op het dak stonden 4 motorbikes en nog veel meer spullen. Door de hele bus verspreid lagen locals overal op en onder te slapen. In de ochtend kwamen we helemaal suf van de valium aan en konden we eindelijk relaxen op een piep klein eilandje waar echt niks te doen is. Maar wat is dat heerlijk na zo'n lange inspannende week...

Het is moeilijk om goed en beknopt uit te leggen wat ik allemaal heb meegemaakt, maar als je je dit allemaal probeert voor te stellen en het dan nog 100x mooier, leuker en vetter maakt in de realiteit dan heb je een kleine indruk van wat ik het beleefd!

Kusjaaahh X