Oh jongens toch, ik weet dat ik het al vaak heb gezegd maar wat gaat de tijd snel! Over een weekje ben ik alweer thuis. Het is een heel raar idee dat ik over een week weer in Nederland zit, het zal wel weer even wennen worden! Desalniettemin verheug ik me er erg op om naar huis te gaan! 5 maanden reizen is meer dan genoeg heb ik wel gemerkt en wat heb ik veel meegemaakt tijdens mijn reis! Ik ben nog steeds ontsettend dankbaar dat ik deze fantastische, mooie en geweldige reis heb mogen maken. Het was oprecht 'life changing'.

Na onze farmstay in Vietnam zijn we doorgegaan naar Hoi An, met een kleine pitstop in Hue om naar het ziekenhuis te gaan voor onze arme Lilli met haar ontstoken oog. Het bleek dat er een kever in haar oog was gevlogen die giftig was. Een Vietnameese kevert die we hebben vervloekt daarna. In het ziekenhuis bleek dat ze al 2 dagen de verkeerde medicijnen nam, vandaar dat het steeds verergerde. Gelukkig was het na een antibiotica kuurtje weer helemaal als vanouds en was ze weer zo mooi als ze altijd al was! Aangekomen in Hoi An stond er een geweldig meneertje op ons te wachten met een bordje met onze namen. We werden naar het prachtige Sunshine hotel gebracht, het meeste chille en chicste hotel waar ik so far in Azië ben geweest. Hoi An was overweldigend met zijn meer dan 500 retailors die je allemaal op maat gemaakte kleding proberen aan te smeren. Uiteindelijk zijn we beland bij de duurste maar beste retailor 'Kimmy's' en hebben ons alle 3 daar uitgeleefd qua kleding. Ik heb daar een mantelpakje laten maken, een jurkje en nog bij een wat goedkopere tailor 2 shirtjes en een jumpsuitje. Heerlijk shoppen aangezien ze alles kunnen maken wat jij wilt en het ook nog precies past. In Hoi An hebben we ook nog een cookingclass gedaan, waar we 5 vietnameese gerechten hebben leren maken. Het was vrij commercieel en toeristisch, wat we wel jammer vonden. Toen we 's avonds in een super lief klein restaurantje aan het eten waren, waar het eten echt fantastisch was vroegen we random of ze ons dat gerecht wilden leren maken. En dus stonden we de avond daarna met z'n 3e in een veels te klein crappy keukentje een geinproviseerde cookingclass te volgen. Geweldige ervaring en belevenis, zoiets kan alleen in Azië!

Na Hoi An zijn we naar Nha Trang gegaan, in een hotel vlak aan het strand en een prachtige boulevard. We hebben onze dagen gevuld met zonnen, modderbaden, mineraalbaden, heel veel sushi en een dag in het waterpak genaamd 'Vin pearl'. Het was echt goud waard om die dikke, rijke Vietnameze van zo'n glijbaan af te zien gaan. Heel verrassend ook dat vrijwel alle rijke Vietnamezen vrij stevig zijn.. Zelf hadden we natuurlijk ook de grootste lol, vooral Lil en Juul aangezien ze vonden dat ik met een soort 'oerbrul' van die glijbanen afging. Tja, het maakt blijkbaar niet uit waar ik ben in de wereld, ik blijf mezelf voor lul zetten haha!

We zouden met een sleepingbus naar Mui Né gaan, maar ze hadden onze reservatie voor de bus niet doorgekregen dus na veel over en weer te hebben gediscussieerd hebben ze ons toch in een bus gezet. Waar we normale stoelen hadden. We dachten dat het een ritje was van 3 uur, bleek uiteindelijk 7 uur te zijn. Geweldig! Werden we midden in de nacht ergens midden op straat gedropt, veel succes dames! En bedankt, maar gelukkig was er nabijgelegen een facking chill resort met 10m van onze kamer een zwembad en op 50m afstand de zee. Wat een moeilijk en vervelend leven is het hier ook.. Mui Né staat bekend om haar zandduinen dus wij trokken er opuit met onze eigen scooters om daar een kijkje te gaan nemen. De rode zandduinen vielen behoorlijk tegen, meer een toeristische atractie. Maar de witte duinen daarentegen waren prachtig! Het leek een verlaten woestijn, bloedheet en veel zand (heel slim Leila!). Maar super mooi! Op de terugweg hoorde ik opeens een soort 'krak' en vervolgens deed mijn scooter het niet meer. In eerste instantie dacht ik dat er iets was afgevallen/gebroken, bleek dat het motorblokachtigiets enigszins had losgelaten en een soort op half 7 onder de scooter hing. Gelukkig heb ik er geen problemen mee gekregen dat ik ervoor moest betalen, ik kon er ook niks aan doen. En een half uur later moesten we al weer de bus in naar Saigon, Hoi Chi Minh city!

Saigon is een grote stad, heel erg druk maar op een leuke manier. Ook weer veel backpackers en het is zo grappig als je dan iemand ziet lopen die je herkent. Ik heb vaak geen idee meer waarvan, maar het enthousiasme van beide kanten om elkaar dan weer te zien blijft leuk! Het was wederom overweldigend om weer in dat drukke verkeer je weg te moeten vinden, te voet zijn we door de stad gelopen en het was net een soort mini Europa met winkels van grote merken, grote straten en veel rijkdom. Vietnam is by far het rijkste land waar ik ben geweest. Zelfs Thailand vond ik in sommige opzichten nog armer. Het war museum was heel erg heftig. Eindelijk heb ik daar een goede indruk gekregen van hoe de oorlog moest zijn geweest voor de mensen daar en wat voor verschrikkelijke dingen daar zijn gebeurd. Het museum nam geen blad voor de mond en overal hingen foto's van dode lichamen, bebloed en met afgerukte armen. Hoe verder ik het museum inliep, hoe misselijker ik werd. De verhalen van overlevenden, de foto's en spullen die uit die tijd zijn overgebleven hebben een diepe indruk op mij achtergelaten. Het is echt onbeschrijfelijk en ondenkbaar om je ook maar een piep klein beetje voor te stellen hoe het eraan toe ging. Als je je beseft dat elk persoon in Vietnam, ouder dan 50 jaar de oorlog heeft meegemaakt en dus heeft overleefd.. Wat zij allemaal hebben gezien, meegemaakt en moeten hebben doorstaan. Daar heb ik geen woorden voor. Ik heb echt diepe respect voor al die mensen. Ergens snap ik nu dus ook wel waarom sommige Vietnamezen zo ontstettend agressief zijn in hun woorden, heel weerhoudend en gesloten.

Vietnam was prachtig, makkelijk om te reizen met één busticket om van Noord naar Zuid te gaan, ze hebben het beste eten in heel Zuid Oost Azie en het begint al flink toeristisch te worden. Overal zijn ze insane grote resort uit de grond aan het stampen en langzaamaan gaan de prijzen ook omhoog. Over 5 jaar zal het niet meer zo zijn als dat ik het nu heb beleefd. (ondertussen komt er trouwens een motorbike voorbij met maarliefst 5 volwassen mensen erop, wel echt het maximum dat ik tot nu toe heb gezien. God, wat hou ik van Azië!)

Over een paar dagen zal ik mijn volgende verslag online zetten want vanaf Hoi Chi Minh zijn we naar Cambodja gegaan, Phnom Penh. Op dit moment zit ik weer in Siem Reap, dus ik heb nog genoeg te vertellen!

Dikke kus!