Langzaam aan gaat het 'echte' reizen beginnen. Mijn laatste dagen in Siem Reap zijn geteld. Wat zijn de laatste 2 weken hard gegaan, de dagen lopen nu al door elkaar en er is weer zo veel gebeurd. Kan ook bijna niet anders aangezien ik in een compleet ander land zit aan de andere kant van de wereld. Ook al doe je die dag niks, dan nog is er niks saais aan en gebeurd er zo veel.

Het dieptepunt is toch wel dat ik vorige week maandag wéér ziek ben geworden. Het begon met hoge koorts en had het ijs koud terwijl het toch echt 35 graden was buiten. Gelukkig had ik een paar dagen ervoor Martine leren kennen, ook Nederlands en echt een geweldige chick! Ze heeft meteen de zorg voor mij op zich genomen en was soms nog strenger dan mijn eigen moeder. Toen ik me de dag erna alleen maar slechter voelde en ik ondanks 6 paracetamollen nog steeds hoge koorts had ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Het bleek een zware bacteriele infectie in mijn keel te zijn. Door al die paracetamollen had ik in ieder geval geen last meer van mijn keel. Het liefst hadden ze me daar 2 dagen gehouden maar ik wilde koste wat het kost naar 'huis'. Na een paar dagen van antibiotica en andere medicijnen begon ik me langzamerhand beter te voelen. Op een gegeven moment moest Martine echt door en stond ik er weer alleen voor. Veel slapen en dit weekend voelde ik me weer goed.

Ondanks dat ik ziek werd heb ik echt een geweldige tijd met Martine gehad. Je ontmoet hier zo veel mensen, maar zij is het eerste meisje waar ik zo snel zo´n goede band mee had. Het was soms echt eng hoeveel overeenkomsten we hadden en hoe erg we op elkaar lijken in sommige dingen. Als we samen ging shoppen op een markt dan werd elke verkoper helemaal gek van ons. De praatjes die zij normaal gezien hebben ‘i give you special discount', ‘oh lady, cannot! I loose money', ‘i make good price for you' begonnen wij ook te gebruiken maar dan tegen hun. Staan er 2 blondje meisjes voor je neus, je eigenlijk kei hard belachelijk te maken. Er was zelfs een verkoopster die weigerde om ons ook nog maar iets te verkopen. Want volgens haar hadden we toch niet genoeg geld om iets bij haar te kopen, echt geniaal! Sommige verkoopsters vinden je zo mooi, eentje begon me zelfs te betasten op bepaalde delen van mijn lichaam waar je normaal gezien niet aanzit bij iemand anders. Ik zal het maar als een compliment opvatten haha.

Ik heb dus vorige week bijna geen les meer kunnen geven, waar ik echt behoorlijk van baal. Hoorde van de andere leraren dat mijn klasje elke dag naar me vroeg en me behoorlijk miste. Gisteren ben ik daar voor de aller laatste keer geweest om afscheid van iedereen te nemen. Viel me toch zwaarder dan ik had verwacht. Het is zo hartverscheurend als ze allemaal op je af komen rennen, je omhelzen en je wéét gewoon dat je ze nooit meer gaat zien. Dat gevoel is onbeschrijfelijk. Voor elk kindje op school had ik een cadeautje gekocht, zodat ze toch een soort aandenken aan me hebben. Daarna ben ik met de directeur en nog een vrijwilligster naar 'Veal Village' gegaan, het gedeelte van Siem Reap waar alle kinderen van de school wonen. Wat ik daar heb gezien, daar ben ik nog steeds stil van. Ik kan het niet eens met woorden beschrijven wat ik daar heb gezien. Het was een lange 'straat' midden in een weiland gebied. Met om de paar meter huisjes van gerecycled afval gemaakt. Voor de huizen lag minstens 10 cm afval, er liepen kindjes rond met weinig of geen kleren. Overal lagen plassen modder, waar een varken zich er echt heel erg thus in zou voelen. Zo rook het ook. Met geluk verdienen ze daar 30 à 40 dollar per maand waar ze een gezin met 3-10 kinderen van moeten onderhouden. Hun leefsituatie is echt mensonterend. Godzijdank hebben ze een levensinstelling waar iedereen in de westerse wereld iets van kan leren. Hun lach (wel eens waar vaak zonder tanden) is de breedste die ik ooit heb gezien en ze zijn áltijd vriendelijk tegen je. Wat ik in de afgelopen maand hier allemaal heb gezien en meegemaakt zal me de rest van mijn leven bijblijven. Alleen dit gedeelte al van mijn reis heeft me diep geraakt. Vanaf morgen ga ik een nieuw land, nieuwe cultuur en nieuwe mensen leren kennen en ontdekken. Het blijft dubbel om hier straks weg te gaan

.
Voor de laatste keer een dikke kus vanuit CAMBODIA!