Life is a train, get on board!
Oh jongens toch, ik weet dat ik het al vaak heb gezegd maar wat gaat de tijd snel! Over een weekje ben ik alweer thuis. Het is een heel raar idee dat ik over een week weer in Nederland zit, het zal wel weer even wennen worden! Desalniettemin verheug ik me er erg op om naar huis te gaan! 5 maanden reizen is meer dan genoeg heb ik wel gemerkt en wat heb ik veel meegemaakt tijdens mijn reis! Ik ben nog steeds ontsettend dankbaar dat ik deze fantastische, mooie en geweldige reis heb mogen maken. Het was oprecht 'life changing'.
Na onze farmstay in Vietnam zijn we doorgegaan naar Hoi An, met een kleine pitstop in Hue om naar het ziekenhuis te gaan voor onze arme Lilli met haar ontstoken oog. Het bleek dat er een kever in haar oog was gevlogen die giftig was. Een Vietnameese kevert die we hebben vervloekt daarna. In het ziekenhuis bleek dat ze al 2 dagen de verkeerde medicijnen nam, vandaar dat het steeds verergerde. Gelukkig was het na een antibiotica kuurtje weer helemaal als vanouds en was ze weer zo mooi als ze altijd al was! Aangekomen in Hoi An stond er een geweldig meneertje op ons te wachten met een bordje met onze namen. We werden naar het prachtige Sunshine hotel gebracht, het meeste chille en chicste hotel waar ik so far in Azië ben geweest. Hoi An was overweldigend met zijn meer dan 500 retailors die je allemaal op maat gemaakte kleding proberen aan te smeren. Uiteindelijk zijn we beland bij de duurste maar beste retailor 'Kimmy's' en hebben ons alle 3 daar uitgeleefd qua kleding. Ik heb daar een mantelpakje laten maken, een jurkje en nog bij een wat goedkopere tailor 2 shirtjes en een jumpsuitje. Heerlijk shoppen aangezien ze alles kunnen maken wat jij wilt en het ook nog precies past. In Hoi An hebben we ook nog een cookingclass gedaan, waar we 5 vietnameese gerechten hebben leren maken. Het was vrij commercieel en toeristisch, wat we wel jammer vonden. Toen we 's avonds in een super lief klein restaurantje aan het eten waren, waar het eten echt fantastisch was vroegen we random of ze ons dat gerecht wilden leren maken. En dus stonden we de avond daarna met z'n 3e in een veels te klein crappy keukentje een geinproviseerde cookingclass te volgen. Geweldige ervaring en belevenis, zoiets kan alleen in Azië!
Na Hoi An zijn we naar Nha Trang gegaan, in een hotel vlak aan het strand en een prachtige boulevard. We hebben onze dagen gevuld met zonnen, modderbaden, mineraalbaden, heel veel sushi en een dag in het waterpak genaamd 'Vin pearl'. Het was echt goud waard om die dikke, rijke Vietnameze van zo'n glijbaan af te zien gaan. Heel verrassend ook dat vrijwel alle rijke Vietnamezen vrij stevig zijn.. Zelf hadden we natuurlijk ook de grootste lol, vooral Lil en Juul aangezien ze vonden dat ik met een soort 'oerbrul' van die glijbanen afging. Tja, het maakt blijkbaar niet uit waar ik ben in de wereld, ik blijf mezelf voor lul zetten haha!
We zouden met een sleepingbus naar Mui Né gaan, maar ze hadden onze reservatie voor de bus niet doorgekregen dus na veel over en weer te hebben gediscussieerd hebben ze ons toch in een bus gezet. Waar we normale stoelen hadden. We dachten dat het een ritje was van 3 uur, bleek uiteindelijk 7 uur te zijn. Geweldig! Werden we midden in de nacht ergens midden op straat gedropt, veel succes dames! En bedankt, maar gelukkig was er nabijgelegen een facking chill resort met 10m van onze kamer een zwembad en op 50m afstand de zee. Wat een moeilijk en vervelend leven is het hier ook.. Mui Né staat bekend om haar zandduinen dus wij trokken er opuit met onze eigen scooters om daar een kijkje te gaan nemen. De rode zandduinen vielen behoorlijk tegen, meer een toeristische atractie. Maar de witte duinen daarentegen waren prachtig! Het leek een verlaten woestijn, bloedheet en veel zand (heel slim Leila!). Maar super mooi! Op de terugweg hoorde ik opeens een soort 'krak' en vervolgens deed mijn scooter het niet meer. In eerste instantie dacht ik dat er iets was afgevallen/gebroken, bleek dat het motorblokachtigiets enigszins had losgelaten en een soort op half 7 onder de scooter hing. Gelukkig heb ik er geen problemen mee gekregen dat ik ervoor moest betalen, ik kon er ook niks aan doen. En een half uur later moesten we al weer de bus in naar Saigon, Hoi Chi Minh city!
Saigon is een grote stad, heel erg druk maar op een leuke manier. Ook weer veel backpackers en het is zo grappig als je dan iemand ziet lopen die je herkent. Ik heb vaak geen idee meer waarvan, maar het enthousiasme van beide kanten om elkaar dan weer te zien blijft leuk! Het was wederom overweldigend om weer in dat drukke verkeer je weg te moeten vinden, te voet zijn we door de stad gelopen en het was net een soort mini Europa met winkels van grote merken, grote straten en veel rijkdom. Vietnam is by far het rijkste land waar ik ben geweest. Zelfs Thailand vond ik in sommige opzichten nog armer. Het war museum was heel erg heftig. Eindelijk heb ik daar een goede indruk gekregen van hoe de oorlog moest zijn geweest voor de mensen daar en wat voor verschrikkelijke dingen daar zijn gebeurd. Het museum nam geen blad voor de mond en overal hingen foto's van dode lichamen, bebloed en met afgerukte armen. Hoe verder ik het museum inliep, hoe misselijker ik werd. De verhalen van overlevenden, de foto's en spullen die uit die tijd zijn overgebleven hebben een diepe indruk op mij achtergelaten. Het is echt onbeschrijfelijk en ondenkbaar om je ook maar een piep klein beetje voor te stellen hoe het eraan toe ging. Als je je beseft dat elk persoon in Vietnam, ouder dan 50 jaar de oorlog heeft meegemaakt en dus heeft overleefd.. Wat zij allemaal hebben gezien, meegemaakt en moeten hebben doorstaan. Daar heb ik geen woorden voor. Ik heb echt diepe respect voor al die mensen. Ergens snap ik nu dus ook wel waarom sommige Vietnamezen zo ontstettend agressief zijn in hun woorden, heel weerhoudend en gesloten.
Vietnam was prachtig, makkelijk om te reizen met één busticket om van Noord naar Zuid te gaan, ze hebben het beste eten in heel Zuid Oost Azie en het begint al flink toeristisch te worden. Overal zijn ze insane grote resort uit de grond aan het stampen en langzaamaan gaan de prijzen ook omhoog. Over 5 jaar zal het niet meer zo zijn als dat ik het nu heb beleefd. (ondertussen komt er trouwens een motorbike voorbij met maarliefst 5 volwassen mensen erop, wel echt het maximum dat ik tot nu toe heb gezien. God, wat hou ik van Azië!)
Over een paar dagen zal ik mijn volgende verslag online zetten want vanaf Hoi Chi Minh zijn we naar Cambodja gegaan, Phnom Penh. Op dit moment zit ik weer in Siem Reap, dus ik heb nog genoeg te vertellen!
Dikke kus!
Hell yeah Vietnam baby!
Toen hebben we ons langzamerhand richting de grens van Vietnam gewerkt met veel tussenstops. Een kleine week geleden kwamen we dus aan in Vietnam. De busreis vanaf Laos was een 30 uur durende ramp. We zaten met z'n 3e opgepropt in een ‘sleepingbus' helemaal achterin op 2m bij 2,5m vlak boven de motor. De airco faalde behoorlijk dus we hadden het bloedheet. We konden niet rechtop zitten en de stoelen lagen semi vlak en plakte aan alle kanten. Toen we uit pure ellende er maar een valiumpje in hadden gegooid stopte we ineens om te gaan eten. Om 22h30 's avonds.. Tot ons grote genoegen begon de valium toen te werken en ik kon niet meer recht lopen. Ik zat continu te giegelen en zwalkte daarna terug naar de bus. Alle Aziaten dachten geloof ik dat ik net een fles Tequila soldaat had gemaakt in mijn eentje want ze schoten van alle kanten te hulp om me te ondersteunen, tot grote hilariteit van Juul en Lil.
Toen we eenmaal weer in de bus lagen kon ik bijna niet meer slapen en zakte telkens weg in een nachtmerrie. Om een kort verhaal lang te maken, we kwamen er 's ochtends achter dat Lilli haar portomonee gestolen was met alles erin en daar bovenop kreeg Juul onderweg een telefoontje dat haar zusje met spoed was opgenomen en zou worden geopereerd aan haar blinde darm. Tegen de tijd dat we in Hanoi aankwamen was ze al geopereerd en weer veilig thuis godzijdank.
Hanoi was echt een overwelming maar wel een hele aangename. We waren meteen opgeknapt van de reis en hebben een hele relaxte kamer met airco geboekt, hadden we wel even nodig na die reis! De volgende dagen hebben we Hanoi te voet ontdekt, zjin gaan shoppen (wat niet echt bleek te werken maar wel een leuke ervaring) en we hebben Ho Chi Minh gezien. Wat een lekkere vent is het ook, omringd met soldaten en voor we binnen gingen werden we op wapen gecontroleerd. Waar dat is godsnaam voor nodig was, ik heb geen idee want die vent is al hartstikke dood. Het leek meer op een wassenpop en naar ons idee was het allemaal een beetje overdreven. Maar begripvol en respectvol als we zijn hadden we ons er helemaal op gekleed in lange jurken met vestjes aan. Daarna zijn we nog naar verschillende musea gegaan en ik moet heel eerlijk zeggen dat het echt heel erg indrukwekkend en interressant was. Ho Chi Minh heeft natuurlijk heel veel betekend voor de Vietnamezen en het was een hele ervaring! In de meeste musea waren wij meer de punten van aandacht dan het hele museum zelf, busladingen Aziaten maakte meer foto's van ons dan van het beeld van Ho Chi Minh zelf, arme man.
Daarna zijnwe 3 dagen op een luxe cruise gegaan door Halong Bay. Dat was echt prachtig en super goed georganiseerd. In tegenstelling tot verhalen van andere groepen hadden wij wel goede accomodatie, eten en begeleiding. De eerste nacht hebben we op de boot geslapen, een soort mini titanic. De dag daarna op een privé eiland genaamd Monkey Island. Natuurlijk hebben we daar apen gezien en een gratis upgrade gekregen naar een Deluxe bungalow met gardenview. Ons andere stellletje uit de groep moest wel gewoon in een faal bungalowtje slapen met badkamer buiten. Tot op heden hebben we geen idee waarom wij wel die luxe kregen. Maar wie gaat daar nou moeilijk over doen? We kregen ook het ene drankje na het andere aangeboden van een rijke Vietnamees die in hetzelfde resort verbleef. Jullie kunnen dus wel begrijpen dat het een heerlijke paar dagen waren, en helaas moesten we na 3 dagen weer terug naar Hanoi waar we een uur later weer in een nachtbus gingen op naar de Farmstay in Phong Nha, aanradertje van Sandy (collegaatje.). De omgeving hier is echt prachtig en de mensen zijn schatten. Overal zijn ze rijstvelden aan het oogsten, wat echt heel erg vet is om te zien.
Helaas zit Lil haar geluk haar de afgelopen weken niet echt mee want op dit moment heeft ze een flink ontstoken oog. Straks gaat ze naar de oogdokter een paar dorpen verder dus hopelijk is dat allemaal beter want ze heeft al genoeg pech gehad.
Mijn laatste maand is al weer aangebroken en we hebben een strakke planning. Van Noord naar Zuid met de nodige stops is hectisch maar wel heel erg leuk en ik probeer van elk moment te genieten!
Dikke kussen
Stuur 3 chicks op een motor door de bush bush in Laos en je krijgt het onderstaande!
Yes, we hebben het overleefd! Iets wat vele van jullie in Nederland geloof ik in twijfel trokken aangezien niet veel mensen (lees: mannen!) blijkbaar geen vertrouwen hebben in vrouwen op een motorbike. Vlak voordat we vertrokken met onze backpackjes op onze rug kwam er een man van het guesthouse naar ons toe met de vraag of hij misschien mee moest gaan om ons in de gaten te houden. Pff natuurlijk niet dude, wat denk je zelf? Je kunt wel weer zien hoeveel vertrouwen Laosineese mannen in westerse vrouwen hebben!
Op dag 1 zijn we dus vertrokken, alle 3 in het begin nog een beetje onwennig op de motorbike maar naarmate de dag voorderde croste we erop los en reden we met een goed tempo door! Onderweg nog een aantal prachtige grotten bekeken. Waar we ook een monnik vonden die Frans sprak, iets wat je niet van hem zou verwachten. Maar wel heel erg leuk! Onderweg zwaaiden iedereen vrolijk naar ons, vooral de super schattige kindjes begonnen er ook bij te schreeuwen en riepen telkens 'saibadee' (hallo) naar ons. De rit was echt prachtig, we zijn door de mooiste landschappen gereden. Heel afwisselend van bergen, mooie groenen bossen tot lege vlaktes met bomen die onderwater stonden en van boven waren afgebrand. Het klinkt heel mistroostig maar het was echt super vet en toch op een bepaalde manier heel mooi.
De tweede dag had het 's nachts geregend en ook in de ochtend begon het weer te regenen. Toch zijn we op pad gegaan, uitgerust met super sexy poncho's, ze hadden ons al gewaarschuwd dat de weg slecht zou zijn. Maar zo slecht hadden we niet verwacht.. Door die regen waren er grote modderpoelen onstaan waar we doorheen moesten. Wat een ramp was dat maar achteraf toch wel heel erg vet dat we het hebben overleefd zonder te vallen! De weg daarna bestond uit zand, stenen, kleine afgebrokkelde stukken weg en takken. Echt een hel en onze arme billetjes hadden er niet heel veel plezier meer in na een paar uur. Vooral niet omdat ik heel enthousiast over die weggetjes crosten om het tempo een beetje te verhogen. Want met het voorzichtige tempo van daarvoor zouden we het niet halen voordat het donker was naar het volgende dorpje. Doordat crossen werd het nog vetter en we kregen er echt lol in om zo hard mogelijk over die verschrikkelijke weggetjes te racen.
De derde dag kwamen we er in de ochtend al achter dat we eigenlijk helemaal niet genoeg geld meer hadden om die avond een homestay bij Lao people te doen. Onze pinpassen deden het niet in dat dorp waar we waren en dus hadden we een groot probleem. Overal zijn we naar geld gaan zoeken, ik had nog thaise Baht die we hebben omgewisseld maar zelfs toen hadden we nog niet genoeg. Ik vond uiteindelijk nog geld in mijn zakken en na super enthousiast dat gillend gevierd te hebben midden in een bank waar alle mensen ons kei hard uitlachten en raar aankeken zijn we verder gereden naar een dorpje waar we wat geld konden lenen voor de homestay van een Amerikaan. Die avond kwamen we na de mooiste rit uit mijn hele leven door de meest indrukwekkende natuur die ik ooit heb gezien aan in een piep klein mooi dorpje. Na wat rond gevraagd te hebben konden we bij mensen thuis slapen, een super lieve familie met maar liefst 4 geraties in een huis. De vrouw des huizes maakte ons op hele suptiele wijze duidelijk dat we onze kleren uit moesten trekken, we kregen een speciale wasdoek om en ze begon koud water over ons heen te gooien om ons te wassen. We konden geen een woord met haar communiceren maar met z'n 3e hadden we echt de grootste lol om hoe het er daar aan toe ging. Na onze traditionele wasbeurt kregen we echt Laosiaans eten van hun, een slaapplek en in de ochtend weer ontbijt. Ze verstonden geen woord van wat we zeiden maar met gebaren kom je een heel eind en zijn toch vrij veel van hun te weten gekomen. 'S nachts was het echt eng om in hun woonkamer te liggen zonder deur of ramen. De grootste insecten kwamen binnen en we hoorden de raarste geluiden.
De vierde en laatste dag zijn we grotten gaan bekijken en daarmee ons laatste geld uitgegeven. We hadden nog genoeg geld om één keer te tanken en godzijdank kwamen we de Amerikaan weer tegen waar we nog wat geld van mochten lenen. Toen konden we ook gelukkig wat water kopen voor onderweg en hebben het daar heel de dag mee moeten doen. Tegen de avond kwamen we zonder geld, chagrijnig van de honger en de lange rit eindelijk weer aan in Thakhek om er vervolgens achter te komen dat onze pinpassen het ook daar niet deden. Gelukkig konden we op rekening eten bestellen in het guesthouse en gingen onze pinpassen weer werken na een paar uur. Met een paar miljoen Kip op zak konden we eigenlijk weg uit dat gehucht en hebben de eerste de beste (lokale) bus naar the 4000 islands genomen. Van het ene avontuur in het andere want die bus is al een heel verhaal opzich. 10u 's nacht in zo'n bus met kei harde karaoke muziek op de achtergrond, nog harder dan er in de gemiddelde kroeg in Nederland wordt gedraaid. Op het dak stonden 4 motorbikes en nog veel meer spullen. Door de hele bus verspreid lagen locals overal op en onder te slapen. In de ochtend kwamen we helemaal suf van de valium aan en konden we eindelijk relaxen op een piep klein eilandje waar echt niks te doen is. Maar wat is dat heerlijk na zo'n lange inspannende week...
Het is moeilijk om goed en beknopt uit te leggen wat ik allemaal heb meegemaakt, maar als je je dit allemaal probeert voor te stellen en het dan nog 100x mooier, leuker en vetter maakt in de realiteit dan heb je een kleine indruk van wat ik het beleefd!
Kusjaaahh X
All day, all night... What the fack!
Ik heb het overleefd hoor, 16 dagen op de ergste party place van waarschijnlijk de hele wereld. Nergens overlijden er zoveel mensen aan ongelukken veroorzaakt door alcohol. Als je even niet oplet wordt je compleet dronken voor de zoveelste keer het water ingeduwd en springt er bijna iemand op je die er na jou weer is ingeduwd. Dat klinkt natuurlijk allemaal heel erg, maar het tegenovergestelde is waar! Het is daar geweldig, zelden heb ik me zo op mijn gemak gevoelt op een plaats. Godzijdank heb ik geen erge ongelukken meegemaakt zodat ik deze tijd als fantastisch heb ervaren.
Laat ik voor het gemak bij het begin beginnen; toen ik aankwam in Vang Vieng had ik geen idee wat ik moest verwachten. In Luang Prabang heb ik een grote groep mensen ontmoet met allemaal een verschillende nationaliteit. Onder andere daarvoor ben ik gaan reizen, om zulke geweldige mensen te ontmoeten. We waren oprecht een grote familie, iedereen zorgde voor elkaar en we gingen zo liefdevol met elkaar om. Met z'n alle in de bus, met z'n alle in een hostel en overal waar we kwamen maakte we ons eigen feestje. Het is fijn om zo'n nieuw dorpje met z'n alle te ontdekken. Voor de mensen die geen idee hebben waar ik ben geweest zal ik even snel uitleggen waar de term 'tuben' opslaat. Het houdt in dat je met een grote band over een rivier drijft en bij elke bar binnen wordt gehesen, aan de rivier zijn een stuk of 20 barretjes maar ik ben nooit verder gekomen dan de 5e bar. Ik heb ook nooit getubed moet ik heel eerlijk bekennen. Ik ben telkens gewoon gezwommen naar de volgende bar, er was overigens ook een brug waar je overheen kon om zo naar de barretjes aan de overkant te komen. Je begint rond 14u bij de eerste bar te feesten, drinken en los gaan en langzaamaan werk je jezelf naar de volgende bar. Overal waar je komt krijg je een gratis whiskey shotje en een armbandje. Partyfun verzekerd. Ik heb dus aardig wat armbandjes en de nodige shotjes gehad. Gratis buckets kan je met van alles verdienen; een lapdance geven, je tieten laten zien op het podium, stoelendans maar dan met tubes en nog talloze stompzinnige spelletjes en dingetjes. Die gratis buckets waren niet echt mijn ding, ranzige en goedkope whiskey met cola vond ik al vies voordat ik daar kwam! Ik hield me meer bezig met beerpong en flipcup.
Na een paar dagen met die geweldige groep te zijn geweest dropen de eerste al af naar een andere stad, 2 geweldige Canadeese meisjes die ik daar heb ontmoet helaas ook. Met nog een klein gedeelte en weer nieuwe mensen die ik had ontmoet en natuurlijk Loes die inmiddels zich ook weer bij ons had gevoegd ben ik doorgegaan. Het was echt leuk om weer te feesten samen met Loes en de dag voordat ik eigenlijk wilde vertrekken kwam ik 2 Amsterdamse meisjes die ik in Pai had ontmoet weer tegen. ZIj hebben me toen overgehaald om langer te blijven en vanaf toen was het hek van de dam. Er bleven maar meer en meer leuke mensen komen, nog meer leuke mensen die ik ontmoette en nog meer leuke spelletjes en feestjes heel de dag. Ik heb de nodige alcohol gedronken maar heb ook 5 dagen compleet nuchter daar rondgelopen (dat is een hele opgave aangezien iedereen je alcohol wil laten drinken). Ook die 5 dagen waren super leuk, heb gemerkt dat ik absoluut geen alcohol nodig heb om het leuk te hebben! Vooral omdat je dan de grappigste dingen kan uithalen met dronken mensen maar ik heb ook een jongen naar huis moeten brengen die al zijn geld, vrienden en verstand was kwijtgeraakt. Ik heb voor hem betaald en heb hem met nog een meisje in bed gelegd nadat hij heel de gang had onder gekotst. Wat een dankbaar persoon was dat! Na een paar dagen met al die geweldige Amsterdammers begon het barpersoneel ons ook echt te herkennen (mij kende ze sowieso al, daar zorgde ik wel voor!) en toen we een middagje wat later kwamen kwam iedereen ons vragen waar we in godsnaam bleven. Het is natuurlijk super leuk dat ze ons zo waardeerden en het voelde ook echt als een soort grote familie waar je je thuis voelde.
Nu zit ik in een piep klein dorpje genaamd Thakhek. Het doet pijn in mijn hart om weg te zijn uit Vang Vieng maar het is misschien maar goed ook. Samen met 2 geweldige Amsterdamse meisjes Lillie en Julie ben ik hier nu. Ze hebben ook allebei een vriendje in Nederland dus het is echt fijn om dat gemis te delen. Het is zoveel moeilijker om te reizen terwijl je een geweldig vriendje in Nederland hebt zitten dan wanneer je happy single bent.
Morgen beginnen we aan een Loup door Laos heen. We gaan met een motor (meer een soort scooter waarmee je moet schakelen) 4 dagen lang een tocht maken langs dorpjes, grotten, heel veel natuur en kennis maken met de echte Laosiaanse (eigen woord voor de Lao people) cultuur. Ik heb er echt zoveel zin in, eindelijk een stukje echte cultuur, natuur en vrijheid van je eigen vervoer meemaken! We gaan ook een nacht bij echt Laosineese mensen thuis slapen en per dag moeten we gemiddeld 7 uur rijden. Dit is wat ik me bij het echte backpacken had voorgesteld, exiting!
Er komt dus snel weer een update over hoe het was! Tot snel lieverds, dikke kus! X
Been there, done that. Loved it, nailed it!
Thailand ligt nu ver achter me, jezus wat heb ik een geweldige tijd daar gehad! Het was echt zo fantastisch dat ik volgens mij daar nog wel 2 maanden had kunnen blijven! Het was al een grote overgang om van de zee weer terug in het land te gaan, naar het noorden. Maar de overgang van Thailand naar Laos is echt shocking. Wat je in Thailand op elke hoek van de straat kan krijgen is hier zo zeldzaam lijkt wel. In Thailand heb je om de 10 meter een 7-Eleven. Een soort supermarkt met alles die 24u per dag open is. Ideaal! Dat concept zouden ze ook in Nederland moeten hebben. Het toeristische Thailand is niks vergeleke bij het a-toeristische Laos. Alles is veel kleinschaliger, weinig winkels en restaurants.
Chiang Mai was super, we zaten in een heerlijk ruim hotel met zwembad. Rustig de stad bekeken op de fiets, leuke mensen ontmoet en een dag hebben we een auto gehuurd en zijn we gaan rijden door de bergen. Dat was echt prachtig, Loes en ik waren met nog 5 jongens. Veel lol gehad maar ook kunnen genieten van het uitzicht en de stilte. We zijn bij een soort park geweest waar ze mishandelde olifanten verzorgen, dat was wel even een shock om te zien hoe erg die soms afgetakeld zijn. Nog een reden voor mij om niet met het massa toerisme mee te doen en op olifanten te gaan rijden die worden afgebeuld door hun 'baas'.
Omdat ons visum al snel af zou lopen en we geen zin hadden om een visarun te doen zijn we halsoverkop naar Pai gegaan. 3 uur over kronkelwegen met een kater is geen pretje kan ik jullie vertellen! Maar Loes heeft me er doorheen gesleept en toen kwamen in een piep klein dorpje aan. Ergens in de bergen met vooral hippies. We hadden een bungalow gehuurd ergens bovenop een berg met prachtig uitzicht. Het was er zo stil 's nachts dat je elk diertje rondom en in de bungalow kon horen ademen. Niet mijn favoriete slaapplaats dus! Pai was super chill, overdag beetje rondgereden en gehangen bij het plaatselijke zwembad waar alle backpackers zijn. Chille muziek heel de dag en lekker zwemmen in die hitte. 'S avonds ging iedereen naar de bamboo bar, ook weer een hele belevenis aangezien heel die bar van bamboo is gemaakt (duuuh Leila, de naam zegt het al!) en er 50 mensen staan te springen op die dunne stokjes. We zijn er gelukkig niet doorgezakt. Daar een super leuke grote groep Amsterdammers ontmoet, echt even lekker ouderwets lol gehad en ik voelde me helemaal op mijn gemak met hun!
Na een paar dagen moesten we gedwongen weg daar, weer met dat piep kleine busje maar dit keer naar de grens van Thailand en Laos. Een jongen van die Nederlandse groep ging met ons mee. 'S nachts werden we gedumpt in een vies hotel om vervolgens heel vroeg wakker gemaakt te worden om met een piep klein busje naar de grens te worden gebracht. Daar de rivier overgestoken en ons visum geregeld voor Laos. Loes is toen de volgende dag op Gibbon experience gegaan en ik ben met Alex (die Nederlandse jongen) naar Luang Prabang gegaan met een slowboat. We zijn achterin het ruim gaan liggen bij alle backpacken, zodat we languit konden chillen. 2 dagen lang 8 uur per dag op die boot, op deze manier hebben we dat prima uitgehouden!
Zoals ik al zei is Laos heel verrassend en primitief. Morgen ga ik door naar Vang Vieng, lekker tuben en feestvieren. Daarna ga ik weer door in mijn eentje, even het echte backpack idee terug krijgen en hopelijk heel veel mooie dingen zien! Nu na 2 maanden komt het gemis naar mijn familie, vrienden en Mark soms heel heftig naar boven. Gelukkig staat er een rij met mensen klaar in Nederland die me opvangen, me moed in praten en me heel veel liefde geven! Iedereen echt super bedankt voor al jullie lieve berichtjes en bemoedigende woorden. Ik kan niet overal op reageren maar het doet me heel veel en ik waardeer het heel erg!
Dikke kussen!
Sawadikaaa!
Wat gaat de tijd toch snel voorbij.. Ik kan het zelf bijna niet geloven wat ik in deze kleine 2 maanden al allemaal heb gedaan. Elke dag hier is een nieuwe belevenis met nieuwe uitdagingen. Het is soms nog een hele klus om gewoon op te staan, eten te vinden en je dag in te vullen zonder te worden overreden door een tuctuc of ten huwelijk te worden gevraagd door enge Thaise gasten die wel zin hebben in een blonde chick met geld! Niet dat ik dat nu nog veel heb, maar in tegenstelling tot hen natuurlijk wel.
In mijn vorige blog stond ik op het punt om naar Koh Tao gegaan, ik ben toen alleen met Will die richting op gegaan en Loes is een paar dagen laten ook daar naar toe gekomen. Koh Tao is een droom eiland, alles ligt lekker dicht bij elkaar, super veel en leuke mensen en de stranden zijn prachtig. Elke avond zijn er aan een heel lang strand bij verschillende beachclubs 'feesten'. Dat is een makkelijk woord voor heel veel dronken mensen, vuurshows en relaxen met harde muziek op het strand. Het grootste gedeelte van die avonden heb ik in de zee doorgebracht, of met mijn voeten of helemaal. Meedere keren hebben we het spontane idee gehad om maar de zee in te rennen met een groepje met kleren en al. Lekkere verkoeling maar je bent wel de rest van de avond zeik nat. Op de een of andere manier raakte ik daar ook altijd mijn slippers kwijt, dus na 3 paar nieuwe hoop ik deze een tijdje te kunnen houden!
De laatste 3 dagen hebben we een duikcursus gedaan om zo ons 'open water diving licence' te kunnen behalen (mede mogelijk gemaakt door mijnlieve ouders, Jasper en oma! Nogmaals dank jullie wel voor jullie donatie :)). Het was echt zo'n vette ervaring, we zijn 17m diep geweest. Dat was voor mij soms wel even een paniek momentje. Maar gelukkig was onze duikinstructeur heel geruststellend en had me snel weer onder controle (jaa datlezen jullie goed, iemand anders had mij onder controle! Gebeurd niet vaak he haha). De laatste dag hebben we een schildpad gezien met een doorsnede van 1m. Loes en ik gingen helemaal los onderwater omdat we het zo vet vonden! Samen hadden we ook telkens zoveel lol onderwater dat we verschillende keren terug omhoog moesten omdat ik het uitproestte van het lachen, dat gaat vrij moeilijk onderwater kan ik jullie vertellen! Soms werd hij wel een beetje gek van ons gegiegel en geslapouwehoer. Maar dat mocht de pret voor ons niet drukken!
Na het behalen van ons duikbrevet (JEEJJ!) zijn we direct doorgegaan naar Bangkok, daar 2 dagen rondgehangen en wat zaken afgehandeld om vervolgens zo snel mogelijk met de trein naar Chiang Mai te gaan. In 2 dagen van het zuiden naar het noorden van Thailand is indrukwekkend maar ook heel vermoeiend. De trein was een hele belevenis. Het echte backpacken zullen we maar zeggen met minimale voorzieningen. Toch was het heel vet en overal waar we komen ontmoeten we zoveel mensen. De afgelopen dagen hebben we telkens met een groepje mensen gereisd. Super gezellig maar af en toe moest ik me ook echt even afzonderen van al die mensen.
Ik ga mijn visum proberen te verlengen met 15 dagen omdat het zo super vet is in Thailand, daarna door naar Loas. Ik ben benieuwd wat me daar weer te wachten staat!
Een hele dikke kus voor iedereen die dit heeft gelezen, ik mis mijn lieve vrienden en familie al wel een beetje in Nederland. Gelukkig heb ik genoeg afleiding!
X
Daar is ze weer hoor!
Eindelijk na 2 weken heel weinig contact te hebben gehad met Nederland komt er dan een update'je hoor! Het is al weer 2 weken geleden dat ik aankwam in Bangkok, wat een stad is dat! Ben in de eerste half uur daar al afgezet, bijna aangerand door een behoorlijk donkere meneer en 2u lang bezig geweest om het juiste hostel te vinden. Maar daar word je groot er sterk van zou mijn vader zeggen (dat weet ik trouwens niet zeker, maar vond het wel leuk klinken om te zeggen).
De eerste avond in Bangkok heb ik Loes ontmoet, een echte brabanse uit Eindhoven. We delen zelfs een gemeenschappelijke vriend(in). Hoe toevallig is dat? Het klikt ook nog een super goed en hadden al meteen veel lol. We zijn nu nog steeds samen, zij heeft zich bij mij en Will (engelse gast die ik al eerder had ontmoet en in Bangkok weer opnieuw zou ontmoeten) gevoegd en dat gaat super met z'n 3e. Toen hebben we in een speed tempo Bangkok bezocht, ik was blij toen we na 3 dagen weer weg mochten, wat een drukte! We vervolgde onze reis naar Koh Samui, onderweg nog eventjes beroofd. Ik ben 'maar' 2000 baht kwijt en Will 5000 baht en zijn creditcard waar 3000 pond vanaf is gehaald. Gelukkig heeft hij dat al weer terug gekregen!
Op Koh Samui ben ik nu nog steeds en we verblijven bij de ex man van Will zijn tante. Gratis verblijf en het is een aardige man. We hebben in 4 dagen met 2 scooters heel het eiland bezocht, meerdere watervallen, op een olifant gereden, apen gezien en heel veel gelachen (vooral toen Leila mocht gaan rijden!). Ik bleek al een gevaar op de weg in Siem Reap op de fiets, dus geef me een scooter en je krijgt de bizarste situaties. Toen nog een paar dagen gechillaxed op het strand, bijgekleurd en voor de verandering nog wat geshopt. 8 maart was het dan eindelijk zo ver: de Fullmoon party! Jezus wat een avontuur was dat. Dat was geloof ik de geniaalste avond van mijn leven. Op een strand van ong. 1 kilometer lang met duizenden andere mensen heel de nacht feesten is iets waar niet veel dingen tegen op kunnen (ja misschien de fruitshakes van hier op het heetste punt van de dag, moet je nagaan hoe goed die zijn!).Zoveel nieuwe mensen ontmoet die nacht, het begon op een gegeven moment zó hard te regenen. Iedereen was zeik nat maar dat geeft helemaal niks! Daar kom je echt in de raarste situaties terecht zonder dat je het eigenlijk door hebt. Dronken springtouwende mannen met een touw dat brandt, jongetjes van 12 die de gevaarlijkste dingen doen met vuur, dronken toeristen die denken dat ze dat óók kunnen en natuurlijk de vele drugsgebruikende mensen die aan je vragen of jij dan misschien hun vriendin bent want die waren ze kwijtgeraakt (of was dat gewoon een hele slechte versierpoging?)
Het is hier al laat, heb de afgelopen nachten niet veel geslapen dus een hele lange en diepzinnige blogupdate is het niet geworden. Het belangrijkste is dat het super goed met me gaat, ik geniet van elk moment en morgen gaan we door naar Koh Tao! Daar gaan we duiken, genieten van de mooie stranden en . Daarna ga ik waarschijnlijk weer terug naar Bangkok en op naar Chiang Mai in het noorden van Thailand. Het reizen word met de dag geweldiger en ik denk dat het nog wel eventjes gaat duren voordat jullie mijn blondje haartjes weer in Nederland gaan zien! Tot die tijd kunnen jullie ze op mijn facebookpagina zien: www.facebook.com/leilahanjoel.
Liefs vanuit Thailand!
Let's get this travel started in here!
Langzaam aan gaat het 'echte' reizen beginnen. Mijn laatste dagen in Siem Reap zijn geteld. Wat zijn de laatste 2 weken hard gegaan, de dagen lopen nu al door elkaar en er is weer zo veel gebeurd. Kan ook bijna niet anders aangezien ik in een compleet ander land zit aan de andere kant van de wereld. Ook al doe je die dag niks, dan nog is er niks saais aan en gebeurd er zo veel.
Het dieptepunt is toch wel dat ik vorige week maandag wéér ziek ben geworden. Het begon met hoge koorts en had het ijs koud terwijl het toch echt 35 graden was buiten. Gelukkig had ik een paar dagen ervoor Martine leren kennen, ook Nederlands en echt een geweldige chick! Ze heeft meteen de zorg voor mij op zich genomen en was soms nog strenger dan mijn eigen moeder. Toen ik me de dag erna alleen maar slechter voelde en ik ondanks 6 paracetamollen nog steeds hoge koorts had ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Het bleek een zware bacteriele infectie in mijn keel te zijn. Door al die paracetamollen had ik in ieder geval geen last meer van mijn keel. Het liefst hadden ze me daar 2 dagen gehouden maar ik wilde koste wat het kost naar 'huis'. Na een paar dagen van antibiotica en andere medicijnen begon ik me langzamerhand beter te voelen. Op een gegeven moment moest Martine echt door en stond ik er weer alleen voor. Veel slapen en dit weekend voelde ik me weer goed.
Ondanks dat ik ziek werd heb ik echt een geweldige tijd met Martine gehad. Je ontmoet hier zo veel mensen, maar zij is het eerste meisje waar ik zo snel zo´n goede band mee had. Het was soms echt eng hoeveel overeenkomsten we hadden en hoe erg we op elkaar lijken in sommige dingen. Als we samen ging shoppen op een markt dan werd elke verkoper helemaal gek van ons. De praatjes die zij normaal gezien hebben ‘i give you special discount', ‘oh lady, cannot! I loose money', ‘i make good price for you' begonnen wij ook te gebruiken maar dan tegen hun. Staan er 2 blondje meisjes voor je neus, je eigenlijk kei hard belachelijk te maken. Er was zelfs een verkoopster die weigerde om ons ook nog maar iets te verkopen. Want volgens haar hadden we toch niet genoeg geld om iets bij haar te kopen, echt geniaal! Sommige verkoopsters vinden je zo mooi, eentje begon me zelfs te betasten op bepaalde delen van mijn lichaam waar je normaal gezien niet aanzit bij iemand anders. Ik zal het maar als een compliment opvatten haha.
Ik heb dus vorige week bijna geen les meer kunnen geven, waar ik echt behoorlijk van baal. Hoorde van de andere leraren dat mijn klasje elke dag naar me vroeg en me behoorlijk miste. Gisteren ben ik daar voor de aller laatste keer geweest om afscheid van iedereen te nemen. Viel me toch zwaarder dan ik had verwacht. Het is zo hartverscheurend als ze allemaal op je af komen rennen, je omhelzen en je wéét gewoon dat je ze nooit meer gaat zien. Dat gevoel is onbeschrijfelijk. Voor elk kindje op school had ik een cadeautje gekocht, zodat ze toch een soort aandenken aan me hebben. Daarna ben ik met de directeur en nog een vrijwilligster naar 'Veal Village' gegaan, het gedeelte van Siem Reap waar alle kinderen van de school wonen. Wat ik daar heb gezien, daar ben ik nog steeds stil van. Ik kan het niet eens met woorden beschrijven wat ik daar heb gezien. Het was een lange 'straat' midden in een weiland gebied. Met om de paar meter huisjes van gerecycled afval gemaakt. Voor de huizen lag minstens 10 cm afval, er liepen kindjes rond met weinig of geen kleren. Overal lagen plassen modder, waar een varken zich er echt heel erg thus in zou voelen. Zo rook het ook. Met geluk verdienen ze daar 30 à 40 dollar per maand waar ze een gezin met 3-10 kinderen van moeten onderhouden. Hun leefsituatie is echt mensonterend. Godzijdank hebben ze een levensinstelling waar iedereen in de westerse wereld iets van kan leren. Hun lach (wel eens waar vaak zonder tanden) is de breedste die ik ooit heb gezien en ze zijn áltijd vriendelijk tegen je. Wat ik in de afgelopen maand hier allemaal heb gezien en meegemaakt zal me de rest van mijn leven bijblijven. Alleen dit gedeelte al van mijn reis heeft me diep geraakt. Vanaf morgen ga ik een nieuw land, nieuwe cultuur en nieuwe mensen leren kennen en ontdekken. Het blijft dubbel om hier straks weg te gaan
.
Voor de laatste keer een dikke kus vanuit CAMBODIA!