Alive and kicking!
De eerste 1,5 week zit er al weer op. Wat ging de tijd snel, maar wat heb ik veel meegemaakt in zo'n korte tijd! Ik had niet verwacht dat er zoveel op je af komt als je alleen aan de andere kant van de wereld bent.
Het heftigste tot nu toe is toch wel dat ik flink ziek ben geworden afgelopen donderdag. Voedselvergiftiging met alles erop en eraan. Hoge koorts en water niet kunnen binnenhouden. Dat is toch wel even beangstigend hier alleen op een kamer. Gelukkig kwam Liz (de engelse vrijwilligster op het zelfde project) 2x per dag bij me kijken. Maar dan duurt een dag potverdikke lang. Godzijdank voelde ik me niet alleen, maar wel super beroerd. Toen 's avonds mijn water op was moest ik zelf nieuwe gaan kopen. Met 39 graden koorts is dat toch best een eindje lopen naar de hoek van de straat. Ik heb het op het randje gehaald terug naar mijn kamer, maar vraag me niet hoe. De 10 ergste minuten van mijn leven geloof ik. Maar nu gaat het weer helemaal goed, ik voel me prima en moet toch wat beter gaan letten op wat ik hier eet en drink.
Ik wilde onder andere gaan reizen om mezelf beter te leren kennen, te weten waar ik sta in mijn leven en wat ik heb aan mezelf. Ik geloof dat ik in deze korte tijd alle 3 de punten al hard ben tegengekomen. Hoe snel je jezelf leert kennen en accepteren is onbeschrijfelijk. En een geweldige ervaring. NIet alleen groei ik hier als persoon van, maar ik neem ook een ervaring mee naar huis die niet veel mensen hebben gehad. Wat ik hier leer van alle armoede en shockerende dingen die ik zie zal ik heel mijn leven bij me dragen. De armoede is natuurlijk verschrikkelijk, maar aan de andere kant zijn de mensen hier zo gelukkig. Ik heb nog nooit zoveel mensen zien glimlachen en grapjes horen maken. En dat terwijl ze soms niet eens een dak boven hun hoofd hebben. Zo'n glimlach is onbetaalbaar..
Toen ik na 1,5 dag ziek te zijn geweest weer op school kwam waren alle kindjes zo blij om me weer te zien. Mijn klasje was veel te enthousiast om een dictee te volgen en direct gingen ze allerlei dingetjes voor me knutselen en tekenen. Die kindjes hebben bordenvol liefde bij zich die ze allemaal op je uit storten, dat raakt me keer op keer weer diep. Wat voor een dingen deze kleintjes stuk voor stuk hebben meegemaakt kan ik me bij lange na niet voorstellen met mijn bijna 'perfecte' opvoeding. Ik heb altijd alles gekregen wat ik wilde, nooit honger gehad of niet weten waar ik moest slapen als het hard regende of koud was. Ik leer deze kindjes dan misschien engels, maar eigenlijk leren zij mij veel meer dan dat ik hun ooit zal kunnen leren.
Donderdag zijn er 2 nederlandse meisjes hier aangekomen, zij komen een paar dagen vrijwilligerswerk doen. Een aantal leraren zijn niet meer komen opdagen om les te geven. Dus alle hulp is welkom. Het is fijn om even nederlands te kunnen praten met leeftijdsgenoten. Gisteren zijn we lekker de kroeg in gegaan. Al snel een paar Engelsen ontmoet en daar heel de avond mee opgetrokken. Wat een gekke bedoening is het daar zeg! Maar wel heerlijk om even lekker gek te doen met een leuke mensen.
Morgen weer een nieuwe week lesgeven, ga maar eens wat lessen voorbereiden! Ja ja, dat klinkt al als een echte juffrouw haha!
Dikke kus! X
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Leila
Het begin
Nou, daar gaan we dan. 4 dagen geleden is het grote avontuur toch echt eindelijk begonnen. Heb het idee dat ik hier al minstens 2 weken zit, elke dag is weer zo'n belevenis en je maakt zoveel mee. Onbeschrijfelijk. Toch ga ik een poging proberen te wagen om uit te leggen hoe ik alles beleef.
Het (tijdelijk) afscheid nemen van mijn lieve familie en Mark is me veel zwaarder gevallen dan verwacht. Na 15 uur op en af te hebben gehuild in het vliegtuig kwam ik dan eindelijk aan in Siem Reap, oververmoeid en compleet overrompeld door alles wat ik daar zag. Langzaam begon het binnen te dringen waar ik was beland. Dat moet ook wel als er opeens 30 graden in je gezicht wordt geslagen. Gelukkig waren daar Gertie en Wim, de mede-oprichters van SOID waar ik vrijwilligerswerk ga doen. Zonder hen op dat moment op het vliegveld en de dagen daarna was ik waarschijnlijk al 3x thuis geweest nu. Godzijdank ben ik door gegaan, weleens waar met hard vallen en heel langzaam opstaan..
Al die indrukken alleen al van het vliegveld naar het hostel waren al genoeg om een maand van in shock te zijn. Gelukkig raapte ik mezelf enigszins bij elkaar en 'even slikken en weer doorgaan' is dan ook zeer van toepassing in mijn geval. Diezelfde dag ben ik nog op de school geweest waar ik lesgeef, wat een contrast met Nederland! Echt belachelijk eigenlijk. Het is een soort betere versie van een kippenhok ter groote van een gymzaal. Met daarin 5 lokalen, een biblitheek, een kantoor zonder deur en een flinke speelplaats. En ik moet eerlijk zeggen dat het beter klinkt dan dat het in werkelijkheid is. Maar als je dan die kindjes ziet ben je al zó blij dat er uberhaupt iets voor ze is. Waar ze lekker kunnen spelen en stapje voor stapje wat engelse woordjes leren.
De gehele verandering van levensstijl binnen een paar uur zorgt ervoor dat ik zelfs nu nog steeds niet kan slapen om 02.37u. Ik kan in ieder geval al weer een beetje slapen zonder slaappil. Dat scheelt een hoop. Alle indrukken zitten continu in mijn hoofd en zo alleen oppeens zorgt er ook voor dat je alert ben voor eigenlijk alles wel. Geluidjes buiten mijn kamer van beesten, dronken mensen of de fan aan het plafond houden me vaak uit mijn slaap. Ook het enorme gemis van mijn lieve vriendje in Nederland is een terugkerend item in bed. Godverdomme wat hou ik toch veel van hem en jezus waarom nú! Dat het gewoon een keer normaal gaat bij mij, maar goed dan zou ik ook wel een heel saai leven hebben denk ik.
Het contrast blijft zo groot om hier in +30 graden rond te lopen in een jurkje, denkend aan je vriendje die met -10 aan het snowboarden is. En niet alleen het weer uiteraard, ook de cultuur, eten, infrastructuur en mensen zijn compleet verschillend. Je kunt wel merken dat mijn emoties nog steeds een beetje schommelen. Maar over het algemeen gaat het super hier. Ik geniet van elk moment in de zon, het lekkere eten op elke hoek van de straat, de mensen die je overal ontmoet, de kinderen die ik sinds gisteren lesgeef en nog 1000 dingen die ik hier meemaak.
Ik zal het maar een beetje 'kort' proberen te houden zo de eerste update, anders is iedereen al afgehaakt voor ze dít uberhaupt lezen!
Dikke zonnige kus vanuit Siem Reap!